Abraham

Bombka przedstawia postać Abrahama i jest częścią kolekcji bombek edukacyjnych „Stary Testament”.

Abraham został przedstawiony z laską. U jego stóp leży baranek. Bombka przeznaczona jest do powieszenia na choince lub do eksponowania na stojaku.

Atrybuty

Laska jest typowym atrybutem pasterza, a w Biblii oznacza także symbol władzy nad ludźmi, przywództwo i zdolność dokonywania cudów.

Baranek symbolizuje Izaaka, którego Abraham nie zawahał się złożyć w ofierze. Powstrzymany przez samego Boga, dostrzegł w pobliżu jagnię, które zabił zamiast syna. Niedoszła ofiara z Izaaka to pierwowzór męczeńskiej śmierci Chrystusa.

Nóż miał posłużyć Abrahamowi do złożenia w ofierze syna Izaaka. Ostatecznie Abraham powstrzymany przez Anioła złożył ofiarę z barana.

Co pamiętamy z życia Abrahama:

• To pierwszy hebrajski patriarcha, czyli protoplasta wszystkich wierzących.
• Za swojego praojca uważają go chrześcijanie, żydzi i muzułmanie.
• Żył ok. II tysiąclecia p.n.e.
• Urodzony w Mezopotamii, wyruszył wraz z całym dobytkiem do Palestyny, którą Bóg poprzysiągł mu jako Ziemię Obiecaną.
• Bój obiecał Abrahamowi, że jego imię będzie sławne na całym świecie a potomstwo liczniejsze niż gwiazdy na niebie.
• Początkowo jego imię brzmiało Abram. Podczas zawierania przymierza z Bogiem zostało ono zmienione przez samego Jahwe na Abraham, czyli „ojciec wielu”.
• Początkowo wędrował ze swoim bratankiem Lotem, który następnie oddzielił się od niego, gdyż ich trzody były wspólnie zbyt liczne jak na możliwości jednego obozu.
• Pomimo pacyfistycznego usposobienia, odniósł zwycięstwo nad królami mezopotamskimi, którzy napadli na swoich byłych lenników, krzywdząc m.in. Lota.
• Wstawił się za mieszkańcami Sodomy i Gomory, prosząc Boga by oszczędził miasta przeznaczona na zagładę.
• Miał trzy żony: Sarę, z którą miał syna Izaaka, niewolnicę Sary Hagar, z którą doczekał się syna Izmaela, a po śmierci Sary i oddaleniu Hagar poślubił Keturę, z którą miał jeszcze sześciu synów.
• Bóg zdradził mu, że Izraelici przez 400 lat będą niewolnikami w ziemi, do której teraz ich prowadzi.
• W wieku 100 lat został ojcem Izaaka, obiecanego mu przez Boga pomimo podeszłego wieku.
• Bóg wystawił Abrahama na próbę, każąc mu złożyć Izaaka w ofierze. W ostatniej chwili anioł powstrzymał go od zabicia chłopca.
• złożyć Izaaka w ofierze. W ostatniej chwili anioł powstrzymał go od zabicia chłopca.

Charakterystyka postaci

Abraham uznawany jest za pierwszego hebrajskiego patriarchę, czyli protoplastę ogółu ludzi wierzących. Jako praojca czczą go chrześcijanie, żydzi i muzułmanie, a więc wszystkie trzy wielkie religie monoteistyczne.

Początkowo patriarcha nosił popularne w jego rodzinnych stronach imię Abram. Bóg nakazał mu zmienić je na Abraham, co oznacza „ojciec wielu”.

Przymierze z Bogiem obejmowało również rozsławienie imienia Abrahama na cały świat oraz obdarowanie go potomstwem licznym jak gwiazdy na niebie i jak ziarna pyłu na ziemi.

Kościół katolicki wspomina Abrahama 9 października. Jako jeden z patriarchów, jest on czczony na równi ze świętymi nowotestamentowymi.

Co Pismo mówi nam o Abrahamie:

Abraham został powołany do podróży do Ziemi Obiecanej: Pan rzekł do Abrama: «Wyjdź z twojej ziemi rodzinnej i z domu twego ojca do kraju, który ci ukażę. Uczynię bowiem z ciebie wielki naród, będę ci błogosławił i twoje imię rozsławię». [Rdz 12, 1-2].

Bóg obiecał Abrahamowi niezliczone potomstwo: Pan rzekł do Abrama: «Spójrz przed siebie i rozejrzyj się z tego miejsca, na którym stoisz, na północ i na południe, na wschód i ku morzu; cały ten kraj, który widzisz, daję tobie i twemu potomstwu na zawsze. Twoje zaś potomstwo uczynię liczne jak ziarnka pyłu ziemi; jeśli kto może policzyć ziarnka pyłu ziemi, policzone też będzie twoje potomstwo. [Rdz 12, 14-16].

Abraham usłyszał przepowiednię o niewoli egipskiej Izraelitów: I wtedy to Pan rzekł do Abrama: «Wiedz o tym dobrze, iż twoi potomkowie będą przebywać jako przybysze w kraju, który nie będzie ich krajem, i przez czterysta lat będą tam ciemiężeni jako niewolnicy; aż wreszcie ześlę zasłużoną karę na ten naród, którego będą niewolnikami, po czym oni wyjdą z wielkim dobytkiem. [Rdz 15, 13-14].

Jego imię zostało zmienione na Abraham, czyli „ojciec wielu”: «Oto moje przymierze z tobą: staniesz się ojcem mnóstwa narodów. Nie będziesz więc odtąd nazywał się Abram, lecz imię twoje będzie Abraham, bo uczynię ciebie ojcem mnóstwa narodów». [Rdz 17, 4-5].

Abraham błagał o litość dla mieszkańców Sodomy i Gomory: «Czy zamierzasz wygubić sprawiedliwych wespół z bezbożnymi? Może w tym mieście jest pięćdziesięciu sprawiedliwych; czy także zniszczysz to miasto i nie przebaczysz mu przez wzgląd na owych pięćdziesięciu sprawiedliwych, którzy w nim mieszkają? O, nie dopuść do tego, aby zginęli sprawiedliwi z bezbożnymi, aby stało się sprawiedliwemu to samo, co bezbożnemu! O, nie dopuść do tego! Czyż Ten, który jest sędzią nad całą ziemią, mógłby postąpić niesprawiedliwie?» Pan odpowiedział: «Jeżeli znajdę w Sodomie pięćdziesięciu sprawiedliwych, przebaczę całemu miastu przez wzgląd na nich». [Rdz 18, 23-26]

Bóg dał Abrahamowi i Sarze syna, gdy mieli oni odpowiednio 100 i 90 lat: Wreszcie Pan okazał Sarze łaskawość, jak to obiecał, i uczynił jej to, co zapowiedział. Sara stała się brzemienną i urodziła sędziwemu Abrahamowi syna w tym właśnie czasie, jaki Bóg wyznaczył. Abraham dał swemu synowi, którego mu Sara urodziła, imię Izaak. [Rdz 21, 1-3]

Abraham nie zawahał się oddać Bogu jedynego syna: Anioł powiedział mu: «Nie podnoś ręki na chłopca i nie czyń mu nic złego! Teraz poznałem, że boisz się Boga, bo nie odmówiłeś Mi nawet twego jedynego syna». [Rdz 22,12]